Psalm 88
Dag en nacht roep ik tot U
Ziekte en genezing · 1773
Vers 1
Tot U hef ik mijn droeve klachten;
Ik roep, bij dagen en bij nachten,
Tot U in mijnen jammerstaat;
Ik nader biddend; wil mij horen,
En neig tot mijn geschrei Uw oren.
Vers 2
Wordt moedeloos, wil mij begeven;
Het einde nadert van mijn leven;
'k Ben krachteloos en afgemat;
Ik ben, door overmaat van kwalen,
Als zij, die reeds ten grave dalen.
Vers 3
Der doden, die, ter neer geslagen,
In 't bloeien van hun blijde dagen
Gestuit in hunnen levensloop,
Met aard' bedekt, van elk vertreden,
Door Uwe hand zijn afgesneden.
Vers 4
ln diept', in duisternis gesloten;
Uw grimmigheid heeft mij verstoten,
Mij neergedrukt, mij troost ontzegd;
Gij doet op mij Uw oordeel komen,
Als onweerstaanb're waterstromen.
Vers 5
Zij zijn vervreemd van mededogen;
Ik ben een gruwel in hun ogen,
Gij wendt hen allen van mij af.
Een bange kerker doet mij zuchten;
Ik kan de banden niet ontvluchten.
Vers 6
Mijn moed verflauwt, mijn leden beven;
Uw dierb're gunst heeft mij begeven;
De vlam Uws toorns doet mij vergaan;
'k Moet dag aan dag met duizend rampen,
Als met het woên der golven, kampen.
Vers 7
Om al mijn angst, om al mijn lijden;
O HEER, wil mij van straf bevrijden;
Ach, toon U tot mijn hulp gereed;
'k Smeek dag aan dag om Uw ontferming;
Leen mij de hand tot mijn bescherming.
Vers 8
Zult g' overleed'nen doen verrijzen,
Om hier Uw groten naam te prijzen?
Zal 't graf Uw wijzen raad bevroên,
Zal daar Uw goedheid zich verspreiden,
Zal 't woest verderf Uw trouw verbreiden?
Vers 9
Waarom verbergt G' uw gunstrijk' ogen?
'k Was van der jeugd af neergebogen,
Bedrukt, en worst'lend met den dood;
Ik moet, vol angst, Uw gramschap dragen,
'k Ben twijfelmoedig en verslagen.
Vers 10
Mijn moed verflauwt, mijn leden beven;
Uw dierb're gunst heeft mij begeven;
De vlam Uws toorns doet mij vergaan;
'k Moet dag aan dag met duizend rampen,
Als met het woên der golven, kampen.
Vers 11
Van mij verwijderd in mijn lijden,
Zodat mijn ziel, hoe z' ook moet strijden,
Bij niemand heul of bijstand vindt;
'k Zoek hen vergeefs, 'k moet eenzaam wenen;
Al mijn bekenden zijn verdwenen.
Agtergrond
Psalm 88, een van de oudste en meest sombere klaagliederen, wordt traditioneel toegeschreven aan Heman de Ezrahiet en dateert waarschijnlijk uit de vroege monotheïstische periode. Theologisch benadrukt hij de diepte van menselijke lijden, vaak geassocieerd met ziekte, en de schijnbare afwezigheid van Gods verlossing. Het is een liturgisch voorbeeld van ononderbroken gebed temidden van levensbedreigende kwalen.
Kernboodskap
De psalm schildert een onverbiddelijke staat van fysieke en geestelijke ziekte, waarin de psalmdichter God smeekt om gehoor en genezing maar geen antwoord ontvangt, waardoor hij in duisternis en isolement blijft. Desondanks blijft hij trouw aan God, wat wijst op een geloof dat zelfs in de meest hopeloze momenten standhoudt.
Vir vandag
Voor mensen die lijden onder chronische of acute ziekte biedt deze psalm een model om hun pijn eerlijk bij God te brengen zonder te maskeren, en om gemeenschap te zoeken wanneer de stilte van God overweldigend voelt. Het herinnert gelovigen eraan dat lijden geen afwijzing van God betekent, maar een ruimte kan zijn voor dieper spiritueel contact en uiteindelijk genezing, zowel lichamelijk als geestelijk.
Verdiepingsvrae
Hoe kan een gelovige de stilte van God tijdens ziekte interpreteren zonder het vertrouwen te verliezen?
Welke rol speelt het openlijk uiten van lijden in het proces van genezing volgens de Psalmen?
Hoe kunnen christelijke gemeenschappen praktisch reageren op iemand die zich in de wanhoop van Psalm 88 bevindt?
Die KI het die psalmteks en die insig as konteks.
KI kan foute maak. Gebaseer op psalmteks en Christelike eksegese.