Dag 1 van 5

Psalm 39

Maak mij bekend hoe vergankelijk ik ben

Vergankelijkheid · 1773

Lezen

Vers 1

Ik zei: "Nu zal ik letten op mijn paân,
Om met mijn tong niet t' overtreên.
Ik zal geen woord uit mijnen mond doen gaan,
Maar breid'len dien in tegenheên;
Terwijl hij, die mij boos'lijk tegenstreeft,
Nog daag'lijks mij voor ogen zweeft."

Vers 2

Ik was verstomd, ik sprak van 't goede niet;
Maar dit verzwaarde mijne smart;
Mijn geest werd heet in't binnenst' door verdriet;
Een vuur ontstak mijn peinzend hart,
Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed,
Mijn tong op 't laatst dus spreken deed:

Vers 3

"O HEER, ontdek mijn levenseind aan mij;
Mijn dagen zijn bij U geteld;
Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;
Een handbreed is mijn tijd gesteld;
Ja, die is niets; want, schoon de mens zich vleit,
De sterkst' is enkel ijdelheid."

Vers 4

Gaat niet de mens, als in een beeld, daarheen,
Gelijk een schaduw, die verdwijnt?
Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen,
Al wat op aard' begeerlijk schijnt;
En niemand is verzekerd, wie eens al
Die goed'ren naar zich nemen zal."

Vers 5

Nu dan, o HEER, wat is 't, dat ik verwacht?
Mijn hope staat op U alleen.
Verlos mij, door Uw onweerstaanb're kracht,
Van al mijn ongerechtigheên,
En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,
Den dwazen sterv'ling tot een smaad."

Vers 6

Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan
Niet opendoen; wijl Gij het deedt.
Neem Uwe plaag van mij, houd op met slaan,
En maak een einde aan mijn leed;
Mijn kracht bezwijkt, omdat mij Uwe hand
Zo fel bestrijdt van allen kant."

Vers 7

Wanneer Uw straf op enen sterv'ling stort,
Omdat hij Uwe wet vergeet,
Verdwijnt zijn glans, zijn kracht vergaat in 't kort,
Gelijk de schoonheid van een kleed,
Waarover zich alom de mot verspreidt:
Gewis, de mens is ijdelheid."

Vers 8

Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, o HEER,
Daar 'k schreiend U mijn leed vertoon;
Ik, die bij U als vreemdeling verkeer,
En hier, gelijk mijn vaders, woon,
Ai, wend Uw hand en plagen van mij af;
Verkwik mij, eer ik daal in 't graf."

Perspectiva y profundización

Trasfondo

Psalm 39 is geschreven door koning David en geeft zijn emotionele tocht weer van stilte en verstoming tot smeeken en vertrouwen. Theologisch gezien gaat het om de thema's van vergankelijkheid, sterfelijkheid en Gods soevereiniteit. Historisch is de psalm mogelijk geschreven in een tijd van verdriet en crisis in Davids leven.

Mensaje central

De kernboodschap van Psalm 39 is dat het leven van de mens vergankelijk is en dat onze tijd op aarde beperkt en ijdel kan zijn. David zoekt troost en verlossing bij God en erkent Gods soevereiniteit en rechtvaardigheid. De psalm roept op tot nederigheid en vertrouwen inGods aanwezigheid en bescherming.

Para hoy

Vandaag de dag kan Psalm 39 ons helpen om onze eigen sterfelijkheid en de tijdelijkheid van ons leven te erkennen. Het roept ons op om onze hoop te stellen op God en niet op de ijdelheden van deze wereld. Door te vertrouwen op Gods soevereiniteit en liefde, kunnen we vrede en troost vinden in tijden van crisis en onzekerheid.

Preguntas de profundización

Hoe reageer je op de vergankelijkheid van het leven en de ijdelheid van de wereld?

Hoe zoek je troost en verlossing in tijden van crisis en verdriet?

Hoe pas je het thema van Gods soevereiniteit en rechtvaardigheid toe in je dagelijkse leven?

Haz una pregunta

La IA tiene el texto del salmo y la reflexión como contexto.

La IA puede cometer errores. Basado en el texto del salmo y la exégesis cristiana.

Dag 2