Dag 3 van 7

Psalm 74

Waarom verwerpt U ons voor altijd

Asaf · 1773

Lezen

Vers 1

Waarom, o God, zijn wij in eeuwigheid
Van Uwe gunst en onderstand verstoken?
Hoe kan Uw toorn dus tegen ons nog roken,
Die schapen zijn, zelfs door Uw hand geweid?

Vers 2

Herdenk de trouw, aan ons voorheen betoond;
Denk aan Uw volk, door U van ouds verkregen;
Denk aan Uw erf, het voorwerp van Uw zegen;
Aan Sions berg waar G' eertijds hebt gewoond.

Vers 3

Ruk spoedig aan, verdubbel Uwe schreên;
Zie, hoe de stad verwoest ligt en vergeten;
Des vijands macht heeft alles neergesmeten,
Uw heiligdom verdorven en vertreên.

Vers 4

Uw vijand heeft, ter plaatse van 't gebed,
Gelijk een leeuw gebruld bij 't zegevieren;
Zelfs, U ten schimp, heeft hij zijn krijgsbanieren,
In trotsen moed, tot tekenen gezet.

Vers 5

Elk woedt om strijd, en toont zich onbeschroomd;
Men houwt en hakt, dat poort en binten beven;
Gelijk men slaaft, om bijlen aan te geven,
En ijv'rig kapt in 't hoog en dicht geboomt'.

Vers 6

Dus hebben z' ook, doldriftig, onbesuisd,
Graveerselen, pilaren, wanden, bogen,
Wier kunstsieraad de lust was van elks ogen,
Met zwaard, houweel en hamer woest vergruisd.

Vers 7

Uw heiligdom is door het vuur verteerd;
Niets heeft zijn glans voor 't woên des gloeds beveiligd;
Uw schoon paleis, Uw woning is ontheiligd,
Ten gronde toe in puin en as verkeerd.

Vers 8

"Laat", zeiden zij, "laat ons het ganse land,
Geplunderd, voor onz' overmacht doen zwichten."
Hun wrede vuist heeft al de Godsgestichten,
Uw naam ten hoon, verbrijzeld of verbrand.

Vers 9

Wij zien aan ons, na al dit ongeval,
Geen teek'nen meer van Uwe gunst gegeven;
Niet één profeet is ons tot troost gebleven;
Geen sterv'ling weet, hoe lang dit duren zal.

Vers 10

Hoe lang, o God, zal in dit zwaar verdriet,
De vijand ons zijn wrede trotsheid tonen?
Zal hij Uw naam in eeuwigheid dan honen?
Neen, 't kan niet zijn; dat duldt Uw glorie niet.

Vers 11

Ach, waarom trekt G' uw hand dus van ons af,
Uw rechterhand, die ons tot steun kan strekken?
Ai, wil haar eens uit Uwen boezem trekken,
En maak een eind aan Uw gestrenge straf.

Vers 12

Gij, evenwel, Gij blijft dezelfd', o HEER;
Gij zijt van ouds mijn toeverlaat, mijn Koning,
Die uitkomst gaaft, en, uit Uw hemelwoning,
Voor ieders oog Uw haat'ren gingt te keer.

Vers 13

Gij spleet weleer de Schelfzee door Uw kracht;
Gij hebt den kop der woest' en felle draken,
Het vrees'lijk heir, dat Isrel dorst genaken,
ln 't hart der zee, verbroken door Uw macht.

Vers 14

Uw sterke hand heeft 's Leviathans woên
Betoomd, gestuit; deed Farao bezwijken;
Waar 't woest gediert' aan duizenden van lijken,
Op 't dorre strand, zijn rooflust mocht voldoen.

Vers 15

Hoe menigmaal hebt G' ons Uw gunst betoogd,
't Zij G' een fontein deedt uit een rots ontspringen,
Of op een hoop de waat'ren samendringen,
Wanneer de stroom door U werd uitgedroogd.

Vers 16

De dag is d' Uw'; ook vormdet Gij den nacht;
Gij schiept het licht, de zon met gloed en stralen;
Door U is d' aard' gesteld in juiste palen;
Elk jaarseizoen hebt Gij tot stand gebracht.

Vers 17

Herdenk, mijn God, herdenk die wonderdaân!
Een dwaas geslacht heeft Uwen naam gelasterd;
De vijand, van Uw vrees en dienst verbasterd,
Heeft Uwen roem met smaad en schimp belaân.

Vers 18

Geef 't wild gediert', dat niets in 't woên ontziet,
De ziele van Uw tortelduif niet over;
Laat, grote God, om een gehaten rover
Uw kwijnend volk niet eeuwig in 't verdriet.

Vers 19

Beschouw, herdenk Uw vastgestaafd verbond;
Laat dat Uw hart tot ons in liefd' ontvonken;
Het land is vol van duist're moordspelonken,
Vanwaar 't geweld ons grieft met wond op wond.

Vers 20

Dat elk verdrukt' Uw bijstand eens erlang';
Laat, laat Uw volk niet schaamrood wederkeren;
Maar wil van hen ellend' en nooddruft weren,
Opdat z' Uw naam verheffen in gezang.

Vers 21

Rijs op, o God, rijs op, toon Uw gezag;
Betwist Uw zaak, wees onze pleitbeslechter;
't Is meer dan tijd; gedenk, o hoogste Rechter,
Wat smaad de dwaas U aandoet dag op dag.

Vers 22

Vergeet niet, HEER, dien onverdraagb'ren hoon,
Dat luid geroep van al Uw weêrpartijders;
Het woest getier van Uwe machtbestrijders
Stijgt telkens op tot voor Uw hemeltroon.

Perspectiva y profundización

Trasfondo

Psalm 74 is een klachtgebed van Asaf, één van de levitische zangmeesters, geschreven in een tijd van nood en verdrukking. Deze psalm reflecteert op de verwoesting van Jeruzalem en de tempel door de vijanden van Israël. Het thema van Asaf in deze psalm wordt gekenmerkt door verdriet, verlatenheid en een diepe verlangen naar Gods herstel en redding.

Mensaje central

De psalm roept God op om zich te herinneren aan Zijn trouw en verbond met Zijn volk, en om in te grijpen tegen de vijanden die hun heiligdom hebben verwoest. De boodschap van deze psalm ligt in het vertrouwen op God, ook in tijden van groot verdriet en verlatenheid. Het bevestigt dat God de Schepper van de wereld is, die alle macht heeft om de loop der geschiedenis te bepalen en Zijn volk te redden.

Para hoy

Vandaag kan deze psalm ons helpen om ons vertrouwen in God te versterken, ook als we ons geconfronteerd zien met moeilijke omstandigheden. We worden opgeroepen om God te smeken om in te grijpen in ons leven en in de wereld om ons heen, en om Zijn trouw en macht te erkennen. Door de geschiedenis van Gods redding te herinneren, kunnen we ons vertrouwen in Hem versterken en onze hoop op Zijn toekomstige redding stellen.

Preguntas de profundización

Hoe reageer je wanneer je je verlaten voelt door God, en welke lessen kunnen we trekken uit de reactie van Asaf in deze psalm?

Op welke manier kan het herinneren aan Gods trouw en verbond ons helpen in tijden van nood en verdrukking?

Hoe kunnen we, net als Asaf, onze smeekbeden tot God richten, en welke rol speelt het vertrouwen in Gods macht en wijsheid hierin?

Haz una pregunta

La IA tiene el texto del salmo y la reflexión como contexto.

La IA puede cometer errores. Basado en el texto del salmo y la exégesis cristiana.

Dag 2 Dag 4