Psalm 147
De HEERE bouwt Jeruzalem op
Hoop · 1773
Vers 1
Hoe goed is 't, onzen God te prijzen!
't Betaamt ons, psalmen aan te heffen,
Die lieflijk zijn, en harten treffen.
De HEER wil ons in gunst aanschouwen;
Hij wil Jeruzalem herbouwen;
Vergâren en in vreê doen leven,
Hen, die uit Isrel zijn verdreven.
Vers 2
En Hij verbindt z' in hunne smarte,
Die, in hun zonden en ellenden,
Tot Hem zich ter genezing wenden.
Hij telt het groot getal der sterren,
Die 't scherpst gezicht op aard' verwarren.
Hij roept dat talloos heir te zamen,
En noemt die alle bij haar namen.
Vers 3
Onpeilbaar diep zijn Gods gedachten,
Daar Zijn verstand, nooit af te meten,
Ver overtreft al wat wij weten.
Zachtmoedigen wil Hij bewaren,
Hij houdt ze staand' in hun gevaren;
Maar goddelozen doet Hij bukken,
Bezwijken onder d' ongelukken.
Vers 4
Zingt psalmen onzen God ter ere,
Dien God, die, voor het oog der volken,
De heem'len dekt met dikke wolken,
Die d' aarde kroont met gunst en zegen
En haar besproeit met vruchtb'ren regen,
Die 't gras door mild' en frisse droppen,
Doet groeien op de heuveltoppen.
Vers 5
Hij hoort de stem der jonge raven.
Hij heeft geen lust aan 's mensen krachten,
Aan hen, die daaruit heil verwachten;
De macht van 't paard en 's mans vermogen
Zijn beide nietig in Zijn ogen;
Aan die vertrouwen op hun benen,
Wil Hij geen gunst of hulp verlenen.
Vers 6
Aan hen, die need'rig naar Hem vragen,
Hem vrezen, Zijne hulp verbeiden,
En door Zijn hand zich laten leiden;
Die, hoe het ook moog' tegenlopen,
Gestadig op Zijn goedheid hopen.
O Salem, roem den HEER der heren;
Wil Uwen God, o Sion, eren!
Vers 7
De grendels uwer poorten sterken,
En zegent in uw land uw kind'ren;
Hij doet geen krijg uw wasdom hind'ren;
Hij deelt den liefelijken vrede,
Zelfs aan Uw verste grenzen mede;
Met vette tarw' wil Hij u spijzen,
En kronen met Zijn gunstbewijzen.
Vers 8
Zijn woord loopt snel door 's werelds delen.
Hij geeft de sneeuw om 't land te dekken,
En tot een zachte wol te strekken;
Wier wond're vlokken voor elks ogen
Gods macht en wijsheid klaar betogen;
Of strooit weer, ten bekwamen stonde,
Den rijm, als stuivend' as, in 't ronde.
Vers 9
Hij werpt Zijn ijs daarheen als stukken;
Wie zal bestaan voor Zijne koude?
Daar niemand die verduren zoude,
Moet rijm en ijs weer met elkand'ren,
Op Zijn bevel, in vocht verand'ren;
Want, waait Zijn wind, de waat'ren vloeien,
Rivier en beek begint te groeien.
Vers 10
Deed Isrel op Zijn woorden letten;
Hij leerde z' in Zijn wegen wand'len,
Zo wou Hij met geen volken hand'len;
Die moesten Zijn getuigenissen
En Zijn verbondsgeheimen missen.
Laat dan Gods lof ten hemel rijzen;
Laat al wat adem heeft Hem prijzen!
Achtergrond
Psalm 147 is een lofpsalm die waarschijnlijk is geschreven na de Babylonische ballingschap, toen de Joden terugkeerden naar Jeruzalem en de tempel herbouwd werd. Theologisch gezien draait de psalm om het thema van Gods soevereiniteit en zorg voor Zijn volk. De psalm wordt gekenmerkt door zijn lyrische en poëtische taalgebruik.
Kernboodschap
De kernboodschap van Psalm 147 is dat God de soevereine Heer is die Zijn volk herbouwt en beschermt, en dat Hij hoop en troost biedt aan diegenen die op Hem vertrouwen. De psalm roept op tot lof en aanbidding van God, die de schepper en onderhouder van het universum is. Door middel van Zijn macht en wijsheid onderhoudt God de orde in de wereld en zorgt Hij voor Zijn volk.
Voor vandaag
Vandaag de dag kan Psalm 147 ons helpen om ons vertrouwen op God te vergroten en ons bewust te maken van Zijn aanwezigheid en zorg in ons leven. Door te bidden en God te loven, kunnen we onze relatie met Hem dieper maken en ons vertrouwen in Zijn soevereiniteit en liefde versterken. We kunnen ook anderen bemoedigen door hen te vertellen over Gods hoop en troost.
Verdiepingsvragen
Hoe kun je in je eigen leven Gods soevereiniteit en zorg ervaren?
Wat zijn enkele manieren waarop je God lof en aanbidding kunt geven?
Hoe kun je anderen helpen om hoop en troost te vinden in God?
De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.
AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.