Dag 2 van 5

Psalm 39

Ik ben een vreemdeling bij U

Op reis · 1773

Lezen

Vers 1

Ik zei: "Nu zal ik letten op mijn paân,
Om met mijn tong niet t' overtreên.
Ik zal geen woord uit mijnen mond doen gaan,
Maar breid'len dien in tegenheên;
Terwijl hij, die mij boos'lijk tegenstreeft,
Nog daag'lijks mij voor ogen zweeft."

Vers 2

Ik was verstomd, ik sprak van 't goede niet;
Maar dit verzwaarde mijne smart;
Mijn geest werd heet in't binnenst' door verdriet;
Een vuur ontstak mijn peinzend hart,
Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed,
Mijn tong op 't laatst dus spreken deed:

Vers 3

"O HEER, ontdek mijn levenseind aan mij;
Mijn dagen zijn bij U geteld;
Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;
Een handbreed is mijn tijd gesteld;
Ja, die is niets; want, schoon de mens zich vleit,
De sterkst' is enkel ijdelheid."

Vers 4

Gaat niet de mens, als in een beeld, daarheen,
Gelijk een schaduw, die verdwijnt?
Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen,
Al wat op aard' begeerlijk schijnt;
En niemand is verzekerd, wie eens al
Die goed'ren naar zich nemen zal."

Vers 5

Nu dan, o HEER, wat is 't, dat ik verwacht?
Mijn hope staat op U alleen.
Verlos mij, door Uw onweerstaanb're kracht,
Van al mijn ongerechtigheên,
En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,
Den dwazen sterv'ling tot een smaad."

Vers 6

Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan
Niet opendoen; wijl Gij het deedt.
Neem Uwe plaag van mij, houd op met slaan,
En maak een einde aan mijn leed;
Mijn kracht bezwijkt, omdat mij Uwe hand
Zo fel bestrijdt van allen kant."

Vers 7

Wanneer Uw straf op enen sterv'ling stort,
Omdat hij Uwe wet vergeet,
Verdwijnt zijn glans, zijn kracht vergaat in 't kort,
Gelijk de schoonheid van een kleed,
Waarover zich alom de mot verspreidt:
Gewis, de mens is ijdelheid."

Vers 8

Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, o HEER,
Daar 'k schreiend U mijn leed vertoon;
Ik, die bij U als vreemdeling verkeer,
En hier, gelijk mijn vaders, woon,
Ai, wend Uw hand en plagen van mij af;
Verkwik mij, eer ik daal in 't graf."

Inzicht & verdieping

Achtergrond

Psalm 39 is geschreven door koning David, die worstelt met de vraag waarom hij lijdt onder Gods tuchtiging. Historisch gezien wordt aangenomen dat David deze psalm schreef tijdens een periode van ziekte of moeilijkheden in zijn leven. Theologisch gezien behandelt deze psalm het thema van de vergankelijkheid van het leven en de noodzaak om te vertrouwen op God.

Kernboodschap

De kernboodschap van Psalm 39 is dat het leven vergankelijk is en dat wij ons niet moeten vastklampen aan aardse zaken. David roept op om ons te richten op God en te vertrouwen op Zijn onweerstaanbare kracht. Het thema 'Op reis' wordt weerspiegeld in de psalm, waar David zijn reis door het leven beschrijft en Gods leiding en redding zoekt.

Voor vandaag

Vandaag de dag kunnen wij Psalm 39 toepassen door ons te realiseren dat ons leven een reis is met een beperkte duur. Wij moeten ons niet laten ontmoedigen door moeilijkheden, maar ons richten op God en vertrouwen op Zijn kracht. Door dit te doen, kunnen wij een dieper vertrouwen opbouwen in God en Zijn soevereiniteit over ons leven.

Verdiepingsvragen

Hoe worstelt u met de vergankelijkheid van het leven en hoe zoekt u Gods leiding in moeilijke tijden?

Hoe kunt u Psalm 39 toepassen in uw eigen leven, wanneer u met moeilijkheden of ziekte te maken krijgt?

Wat betekent het voor u om te vertrouwen op Gods onweerstaanbare kracht en hoe kunt u dit vertrouwen dieper ontwikkelen in uw dagelijks leven?

Stel een vraag

De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.

AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.

Dag 1 Dag 3